Agaricus arvensis Schaeff. [🔉 a·ga·ri·kus *]

Kapelusz biały, białawy, z wiekiem blado ochrowy, żółknący; 80-120(150) mm średnicy, półkulisty, z wiekiem płaski, czasem z obłym garbkiem; powierzchnia sucha, gładka, aksamitna, rzadko pękająca na drobne, cienkie przylegające łuseczki, otarta przebarwia się mniej lub bardziej żółto, ochrowożółto.

Trzon biały, białawy; 50-160 x 10-20 mm, nieco rozszerzający się ku podstawie lecz bez bulwki; powierzchnia gładka, poniżej pierścienia rzadko drobno łuseczkowata, otarta żółknie; trzon pełny, z wiekiem wydrążony. Pierścień trwały, gruby, spodnia strona pierścienia pęka gwiazdkowato na wyraźne ułożone obwodowo łuseczki.

Wysyp zarodników czekoladowobrązowy. Zarodniki elipsoidalne, gładkie, 7-9 x 5-6 µm.

Częsta. Od lata do jesieni, zwykle w grupach, poza lasami, na łąkach, pastwiskach, w zaroślach i na brzegach lasów, w lasach iglastych i liściastych; na ziemi i na kompoście; od maja do października.

Jadalna i bardzo smaczna.

Drugi rosnący poza lasami pospolity gatunek pieczarki – pieczarkę łąkową (Agaricus campestris)/ odróżnimy po tym, że dojrzewająca ma żywo różowe blaszki oraz przyjemny grzybowy, „pieczarkowy zapach” lecz nie jest to zapach anyżowy; jej pierścień jest słaby cienki i delikatny i wraz ze wzrostem szybko zanika.

Jeśli podstawa trzonu silnie żółknie a pieczarka ma nieprzyjemny zapach karbolu, to jest to trująca pieczarka karbolowa (Agaricus xanthodermus).

Podobne cechy ma biała, żółknąca, o zapachu anyżu, ale rosnąca w lasach: pieczarka płaskobulwkowa (Agaricus silvicola) odróżnimy ją dzięki wyraźnej, obrzeżonej bulwkowatej postawie trzonu.

Blaszki młodych pieczarek są jasne. W trakcie dojrzewania różowieją i następnie stają się ciemnobrązowe, tak samo jak i barwa wysypu ich zarodników. Jest to cecha pewnie odróżniająca pieczarki od muchomorów. Muchomory mają zawsze białą barwę wysypu zarodników i także w wieku dojrzałym jasne, zwykle białe blaszki.

Zbieranie dojrzałych pieczarek, tj. w fazie brązowych blaszek, nie grozi więc tragiczną pomyłką z muchomorami, zwłaszcza z białymi silnie trującymi muchomorami jak np. muchomor jadowity (Amanita virosa)/ lub muchomor zielonawy odm. biała (Amanita phalloides var. alba)/.