Amanita rubescens Pers. [🔉 a·ma·ni·ta *]

Owocniki duże i masywne. Kapelusz jasnobrązowy, ochrowobrązowy, zazwyczaj z mniej lub bardziej silnym tonem czerwonym, mięsnoczerwony, brązowawoczerwony, także z czerwonobrązowymi plamami; powierzchnia wilgotna nieco lepka, poza tym sucha; pokryta licznymi brązoworóżowymi łatkami, zwykle dość drobnymi i koncentrycznie ułożonymi; 50-250 mm średnicy, półkulisty, potem wypukły do płaskiego; brzeg nie prążkowany.

Trzon młody białawy, potem czerwieniejący, brązowoczerwonawy, zwłaszcza u podstawy; 100-150 x 10-30 mm; z mocnym, prążkowanym na górnej powierzchni pierścieniem, białawym lub żółtawym; podstawa trzonu w formie nieco wydłużonej bulwki o powierzchni nagiej lub z niezbyt licznymi watowatymi wałeczkami - resztkami osłony.

Bardzo pospolity. Owocniki pojawiają się w dużej ilości już w czerwcu i wyrastają do października w lasach iglastych, liściastych i mieszanych, pod różnymi drzewami; owocniki mogą się pojawiać także w suchszych okresach.

Smaczny grzyb jadalny, wydajności w zbieraniu sprzyja dość gruby miąższ, przeszkadza częste zasiedlenie przez larwy owadów. W Polsce nie ma tradycji jego zbierania, gdy np. w Czechach powszechnie zbierany.

Osoba zbierająca jadalne muchomory musi dobrze opanować rozróżnianie podobnych gatunków - bo są podobne silnie trujące - w szczególności łatwo o pomyłkę z muchomorem plamistym (Amanita pantherina). W odróżnieniu od muchomora czerwieniejącego ma on niezmienny miąższ, górna powierzchnia pierścienia nie jest prążkowana, brzeg kapelusza ma prążkowany (za wyjątkiem masywnej odmiany górskiej), bulwka u podstawy trzonu zwykle ma wyraźniejsze resztki osłony.

Bardzo podobny z wyglądu jest muchomor twardawy (Amanita excelsa), który odróżnia się niezmiennym miąższem i wydłużonym, korzeniastym zakończeniem bulwki.