Pleurotus ostreatus (Jacq.) P. Kumm.

Kapelusz bardzo zmiennej barwy, od prawie białej, kremowej przez szarofioletową do fioletowobrązowej i ciemniejszej, przeważnie szary, szarofioletowy, szarobrązowy, stalowobłękitny, z wiekiem jaśnieje; 50 - 150(300) mm szerokości; początkowo językowaty, potem muszelkowaty, łopatowaty; powierzchnia naga, nie lepka; brzeg ostry, u młodych egzemplarzy podwinięty, stary powyginany; bez śladów osłony.

Trzon krótki lub brak; ekscentryczny lub boczny; biały, rzadko brązowawy; zazwyczaj owocniki wyrastają dachówkowato jeden nad drugim i trzony są zrośnięte podstawami; nagi, u podstawy szczeciniaste gęste białe szczecinki ze zbitej grzybni.

Wysyp zarodników biały. Zarodniki elipsoidalne, gładkie, nieamyloidalne, 7.5 - 11 × 3-4 µm.

Pospolity. Owocniki wyrastają na martwym (pniaki i pnie) i żywym drewnie liściastym (buki, wierzby, topole, brzozy), bardzo rzadko na drewnie drzew iglastych (na świerkach); kępowo jeden nad drugim, późną jesienią po pierwszych przymrozkach od października do grudnia i wczesną wiosną do marca.

Jadalny. Smaczny. Łatwo daje się uprawiać na słomie lub drewnie. Jest uprawiany na skalę masową i można go kupić w sklepach.

Gatunek dość charakterystyczny tworzący późną jesienią kilku- kilkunastokilogramowe wiązki dachówkowato ułożonych nad sobą owocników. Można łatwo pomylić z wyrastającym o tej samej porze łycznikiem późnym (Panellus serotinus), ma on mniejsze owocniki o szczątkowym trzonie pokrytym brązowymi łuseczkami i żółto-ochrowe blaszki.

Czeklista[105] podaje jeszcze f. salignus (Pers.) Pilát "boczniak ostrygowaty odm. wierzbowa"; wg Mycobank i GBIF to synonim. (2023-1-2)