owocnik
Owocnik bardzo duży i masywny. Kapelusz średnicy 80-300 mm; barwy białej do białawej, bez koncentrycznych stref, może być żółtawo poplamiony; początkowo wypukły, szybko z wklęśniętym centrum; brzeg długo i silnie podwinięty; powierzchnia zamszowa, matowa, sucha; owocniki początkowo tworzą się płytko po powierzchnią ziemi, w miarę wzrostu wydostają się na powierzchnię - stąd zazwyczaj kapelusz jest zabrudzony ściółką i ziemią.
Trzon krępy, krótki, 20-60 x 20-50 mm, równogruby, rzadziej zwężony ku podstawie; białawy, miejscami ochrowo poplamiony, powierzchnia początkowo filcowata, potem gładka, w miejscach uszkodzeń może przebarwiać się ochroworudo.
Sok mleczny obfity, biały, zapach słaby nieokreślony; oddzielony od miąższu nie jest natychmiast palący, a jedynie gorzki i drapiący.
Stipe squatty, short, 20-60 x 20-50 mm, equal, sporadically tapered towards the base; whitish , partly ochraceous stained, surface initially tomentose, later smooth, injured places may discolour ochre-rusty.
Latex profuse, white, odour weak, indefinite; separated from the flesh is not instantly stinging, but rather bitter and irritating.
zarodniki
Wysyp zarodników biały. Zarodniki szerokoelipsoidalne, powierzchnia pokryta brodawkami połączonymi delikatnymi listewkami, 7.5-9.5 x 6.5-8.5 µm.
występowanie
Pospolity. Owocniki wyrastają w grupach od sierpnia do listopada w lasach liściastych, pod brzozam, bukami i dębami, rzadziej w świerczynach lub pod sosnami.
jadalne czy trujące? 🟡
Niejadalny z powodu ostrego smaku. Tradycyjnie jest tu i ówdzie jadany po poddaniu przysmażeniu lub różnym macerującym zabiegom.
uwagi
Bardzo podobny mleczajowiec piekący (Lactifluus bertillonii) jest o wiele rzadszy. Jego mleczko oddzielone od miąższu jest paląco ostre; z KOH reaguje żółto do czerwonopomarańczowego.
Mleczajowiec biel (Lactifluus piperatus) ma gęste blaszki, jest mniejszy, powierzchnia kapelusza nie jest filcowata.
mleczajowiec biel (Lactifluus piperatus)