Lactarius torminosus (Schaeff.) Pers. [🔉 lak·tār·i·us *]

Kapelusz ceglastoróżowy, mięsnoróżowy; 50-120(150) mm, płaski, w centrum wklęśnięty, z wiekiem do niemal lejkowatego; powierzchnia przylegająco filcowata, kłaczkowata; brzeg odstająco wełnisty (co jest wyraźnie widoczne u młodych egzemplarzy), koncentrycznie strefowany, długo i silnie podwinięty.

Trzon kremowy, ochrowy, często z różowym odcieniem, czasem z ciemniejszymi plamkami; 30-100 × 15-30 mm, równogruby, zwykle dość krótki; powierzchnia często dołkowana, poza tym gładki.

Sok mleczny obfity, biały, niezmienny, oddzielony od miąższu, na papierze, żółknący; w smaku paląco ostry.

Wysyp zarodników bladokremowy. Zarodniki szerokoelipsoidalne, z brodawkami połączonymi w niepełną siateczkę, 7.5-10 × 6-7.5 µm.

Pospolity. Owocniki wyrastają pojedynczo lub w grupach, pod brzozami, w lasach iglastych i mieszanych.

Traktowany jak niejadalny lub jadalny. Tradycyjnie lokalnie jadany po odpowiedniej obróbce (wyługowanie substancji żywicznych przez kilkakrotne moczenie) i następnie np. kiszony lub gotowany z odlaniem wody. Nieodpowiednio przygotowany powoduje zaburzenia żołądkowo-jelitowe. [105][134]

Podobny, ale mniejszy i bledszej barwy kapelusza jest mleczaj omszony (Lactarius pubescens).

Rydze można jednak z łatwością i pewnie odróżnić po tym, że mają pomarańczowo zabarwiony sok mleczny.