Scleroderma areolatum Ehrenb.

Owocnik szersze niż wyższe, kulistawe, przypłaszczone, niewielkie - 20-30(50) mm średnicy; nibytrzon krótki (do 15 mm), zagrzebany w ziemi, z nielicznymi wgłębieniami i dołkowaniami, płynnie przechodzi w zasadniczą część owocnika, u podstawy zbita bryłka ziemi i grzybni; osłona (perydium) cienka, sucha krucha, niemal od początku pokryta drobnymi, równymi, ciemnymi łuseczkami, otoczonymi jaśniejszą obwódką (areolką); osłona pęka na szczycie uwalniając zarodniki.

Zarodniki jeżowate z ostrymi kolcami; 10-12 µm średnicy, kolce 1.4-1.6 µm długości.

Rzadki. Owocniki wyrastają pojedynczo lub w grupach na żyznych glebach w lasach liściastych i na ich obrzeżach, np. pod dębami.

Niejadalny; prawdopodobnie trujący.[105] Trujący, zjedzony w większej ilości powoduje zaburzenia gastryczne.[134]

Od bardzo podobnego i pospolitszego tęgoskóra brodawkowanego (Scleroderma verrucosum) różni się krótszym nibytrzonem i wyraźnymi regularnymi łuseczkami otoczonymi jasną obwódką. Tęgoskór brodawkowany występuje głównie na glebach piaszczystych w lasach sosnowych, ma mniejsze zarodniki (8-11 µm, kolce 1-1.4 µm); jest zwykle większy (do 70 mm średnicy, nibytrzon jest długi (10-50 mm) i głęboko dołkowany, perydium jest popękane na nieregularne łuseczki.