Russula cyanoxantha (Schaeff.) Fr.

Masywny, duży, jędrny. Kapelusz rozmaicie zabarwiony, przeważają barwy fioletowa, zielona, winnoczerwona, barwniki są zmieszane w różnych proporcjach albo kapelusz dość jednolicie jednobarwny; 40-150 mm średnicy, młody półkulisty z podgiętym brzegiem, później wypukły, stary wklęsły do lejkowatego; skórka daje się łatwo zedrzeć na połowie promienia kapelusza, wilgotna lepka, przeważnie promieniście żyłkowan; brzeg ostry, nieprążkowany.

Trzon biały, rzadziej nieco liliowy z czerwonawym odcieniem; masywny, 50-100(120) x 15-30 mm, równogruby, często z zaostrzoną postawą; młody pełny, jędrny i twardy, stary może być wewnątrz gąbczasty i z komorami.

Wysyp czysto biały. Zarodniki prawie kuliste, szerokoelipsoidalne, punktowane, z niskimi, szerokimi izolowanymi brodawkami i nielicznymi grzebieniami, 6.5-10 x 5.5-8 µm.

Pospolity. Owocniki wyrastają od lata do jesieni, zwykle pojedynczo lub po kilka, w lasach iglastych i liściastych, na różnych glebach, ale woli żyzne.

Warty uwagi grzyb jadalny, z uwagi na masywność i przyjemną, chrupką konsystencję miąższu.

Jeśli tylko pobieżnie popatrzeć na barwę kapelusza, można pomylić ze śmiertelnie trującym muchomorem zielonawym (Amanita phalloides).

Od innych podobnie zabarwionych gołąbków wyróżnia go czysto biały wysyp zarodników. Brak barwnej reakcji miąższu z FeSO₄ też pozwala wyeliminować kilka podobnych gatunków. Dobrym wskazaniem na ten gatunek są też dość elastyczne blaszki. Zobacz porównanie na stronie Russula-Heterophyllae.