Marasmius oreades (Bolton) Fr.

Kapelusz higrofaniczny; gdy suchy, to bladoochrowy, kremowocielisty, wilgotny ciemniejszy - brunatny, czerwonoochrowy; kształt początkowo półkulisty, tępo stożkowaty, wiekiem prawie płaski i zwykle z szerokim, nieco ciemniejszym, garbkiem; 20-55 mm; powierzchnia gładka, u wilgotnych okazów brzeg prążkowany.

Trzon barwy kapelusza; równogruby, 40-70 x 3-4 mm; powierzchnia gładka, u postawy bardzo krótko owłosiona; włóknisty i łykowaty w konsystencji, elastyczny; u podstawy biaława grzybnia.

Wysyp zarodników biały do jasnokremowego. Zarodniki elipsoidalne, z dzióbkiem, bocznie spłaszczone, gładkie, bezbarwne, nieamyloidalne, 7-9 x 4-5 µm.

Bardzo pospolity, najczęstszy grzyb terenów trawiastych. Owocniki wyrastają bardzo licznie od wiosny do jesieni, w czarcich kręgach, łukach lub w szeregach na terenach trawiastych poza lasami, na pastwiskach, łąkach, poboczach dróg, drogach polnych itp. W miejscu tworzenia owocników murawa jest mniej gęsta i ma inną barwę.

Jadalny. Jest uważany za bardzo smaczny.

Groźna może być pomyłka z białymi, silnie trującymi lejkówkami z kręgu lejkówki liściowej (Clitocybe phyllophila)/, niektóre z nich np. Clitocybe rivulosa/ lub lejkówka wąskoblaszkowa (Clitocybe agrestis)/ rosnącą także poza lasami, na teranach trawiastych. Lejkówki dość znacznie różnią się szczegółami budowy owocnika - między innymi ich blaszki są gęste i wąskie a trzon dość kruchy.