Laetiporus sulphureus (Bull.: Fr.) Murr.

Owocnik duży, bocznie przyrośnięty do drewna, jednoroczny; barwy początkowo jaskrawo żółtopomarańczowej, morelowej, cytrynowej; starsze owocniki blakną i są szarożółtawobiaławe. Składa się z wachlarzowatych lub półkolistych kapeluszy, szerokości 100-500 mm, grubości 20-50 mm, zazwyczaj ułożonych w duże rozety lub dachówkowato jeden nad drugim. Powierzchnia nierówna, promieniście pomarszczona i pagórkowata; matowa - zamszowata. Brzeg powyginany, falisty, czasem podwinięty.

Miąższ miękki, soczysty; kremowożółtawy, kremowy do słomkowożółtego. Z wiekiem, w miarę wysychania, miąższ jaśnieje, jest biały lub kremowożółty, bardziej elastyczny. Wyschnięte owocniki są bardzo lekkie, kruche, serowatej konsystencji. Zapach świeżych owocników raczej nieprzyjemny, smak kwaskowaty z wiekiem gorzki.

Wysyp zarodników barwy słomkowożółtej, szybko odbarwiający się do białego. Zarodniki jajowate do szeroko jajowatych, gładkie, bezbarwne, 5-7.5 x 3.5-4.5 µm.

Częsty w miejscach gdzie występują stare drzewa liściaste. Szczyt owocowania przypada na wiosnę (począwszy od maja) i lato, pierwsze w maju i czerwcu, na żywych i rzadziej na martwych drzewach liściastych: robinia, dąb, topola, bardzo rzadko na iglastych. Najczęściej na drzewach przydrożnych, w parkach, przy drogach, w sadach i ogrodach, także w lasach.

Grzyb nie trujący, potencjalnie jadalny - kwestia gustu i odpowiedniego przyrządzenia. Do zbioru nadają się młode owocniki i/lub w partiach odleglejszych od nasady. Z wiekiem przybiera na sile nieprzyjemny smak i zapach surowych owocników.

Wiele osób chwali sobie zalety kulinarne tego gatunku. Osobiście z niego rezygnuję. Gra nie wydaje mi się warta świeczki.

W przypadku owocników wyglądających na młode żółciaki siarkowe warto uważnie przyjrzeć się spodniej stronie kapeluszy. Jeśli ujrzymy tam drobne kolce to mamy doczynienia z bardzo rzadkim zębniczkiem północnym (Climacodon septentrionalis)/.