Stropharia caerulea Kreisel

Kapelusz średnicy 25-50(70) mm; powierzchnia w czasie wilgotnej pogody nieco lepka ale nie śluzowata; młody niebiesko-zielony, z wiekiem blednie do żółto-zielonego i blado żółtego - blado ochrowego, często z żółtawymi plamami; młody półkulisty, potem wypukły do rozpostartego; delikatne resztki osłony przez krótki czas są widoczne głównie na brzegu, jest on długo podwinięty z kłaczkowatymi resztkami osłony; skórka daje się ściągnąć z kapelusza.

Trzon 40-70(100) x 4-10 mm; cylindryczny, podstawa może być nieco zgrubiała; sztywny, kruchy, pełny lub pusty; pierścień szczątkowy nawet za młodu lub zanikły; powyżej jego strefy trzon białawy do blado-niebieskiego, poniżej z silniejszymi białawymi kłaczkami na niebieskim lub niebiesko-zielonym, blednącym podłożu.

Wysyp purpurowo-brązowy. Zarodniki elipsoidalne, gładkie, szaro-żółte, z grubymi ścianami, bez pory rostkowej, 7-9 x 4.5-6 µm.

W żyznych lasach, parkach, wśród pokrzywy zwyczajnej (Urtica dioica), na łąkach i pastwiskach, na ziemi, wśród resztek roślinnych i traw; wrzesień-listopad.

Jadalna, po usunięciu śluzowatej skórki które może drażnić przewód pokarmowy.[134] Z uwagi na niewielkie rozmiary i śluzowatość wydaje się, że grzyb jednak nie wart zachodu grzybiarza.

Niemal identyczny jest pierścieniak niebieskozielony (Stropharia aeruginosa) - ma wyraźny pierścień i resztki osłony na kapeluszu i odmienne białawe ostrze blaszek. Pierścieniak niebieskawy (Stropharia caerulea)/ odróżnia się od niego brakiem lub szczątkowym pierścieniem, wysypem zarodników bez fioletowego odcienia, ostrzami blaszek ±tej samej barwy co blaszka.