Bolbitius titubans (Bull.) Fr.

Kapelusz złocistożółty, intensywnie żółty, szybko płowiejący szarobrązowy; 20-50(60) mm, początkowo jajowaty, potem wypukły i płasko rozpostarty, wtedy promieniście popękany, cienkomięsisty, błoniasty; gładki i śluzowaty, błyszczący, powierzchnia delikatnie włóknista. Młody brzeg kapelusza przeświecająco prążkowany, potem bruzdowany lub pofałdowany.

Trzon bardzo długi, wysmukły, 60-100 x 3-7 mm, rurkowaty, bardzo łamliwy, bladożółty z białawymi kosmkami, mączysty do kleistego, u szczytu bardziej żółtawy.

Wysyp zarodników rdzawobrązowy. Zarodniki podłużnie elipsoidalne, gładkie, żółtobrązowe, 12-13 x 6-7 µm.

Pospolita. Zwykle w miejscach będących tworem człowieka (pola, ogrody, parki, łąki, pastwiska, pobocza dróg), rzadko w lasach. Owocniki pojawiają się od maja do października, pojedynczo lub w małych grupach, w żyznych miejscach na oborniku, nawiezionej ziemi, odchodach koni i bydła, wśród traw, czasem na szczątkach drewna i innych resztkach roślinnych.

Niejadalna.[134]

U gnojanki żółtawej (Bolbitius titubans)/ występuje znaczne zróżnicowanie masywności owocników. W zależności od odżywienia grzybni mogą być one cienkie i zwiewne do stosunkowo grubych i masywnych.