budowa owocnika

Inocybe hirtella (strzępiak najeżony)
Małe i średnie grzyby naziemne.

space

Trzon włóknisty. U niektórych gatunków można na trzonie i brzegu kapelusza obserwować zasnówkę. Widoczne gołym okiem oszronienie trzonu, na całej długości lub jedynie u podstawy to efekt obecności cystyd - kaulocystyd.

space

Miąższ często o silnym, charakterystycznym zapachu - spermatycznym, owocowym, kwiatowym.

space

Zarodniki gładkie lub guzkowate. Kształtu owalnego do jajowatego, u części gatunków z dużymi i wydatnymi guzkami.

występowanie

Grzyby mikoryzowe i saprotrofy. Bardzo liczny rodzaj, w Europie występuje grubo ponad 100 gatunków.

wartość

Nie ma w tej grupie wartych uwagi grzybów jadalnych, za to wiele jest silnie trujących lub niejadalnych. Szczególnie trzeba zwrócić uwagę na śmiertelnie trującego strzępiak ceglasty (Inocybe erubescens), który jest dużym grzybem, wyrastającym w grupach, późną wiosną i na początku lata. Dla niefrasobliwego zbieracza może być przyczyną pomyłki ze zbieranymi wiosną grzybami - gęśnica wiosenna (Calocybe gambosa) lub wiosennymi dzwonkówka (Entoloma) - jednoznacznie różnią się te grzyby barwą wysypu zarodników.

oznaczanie

Do oznaczenia strzępiaków potrzebna jest znajomość kombinacji cech makroskopowych i mikroskopowych oraz informacji o siedlisku.

space

zarodniki bez guzków lub wyrostków; podrodzaj: Inocibium
zarodniki guzkowate, wielokanciaste lub z palczastymi wyrostkami; podrodzaj: Inocybe

kapelusz biały

nie czerwienieją

geophylla

sambucina

fibrosa

paludinella

umbratica

czerwienieją, małe

geophylla

czerwienieją, większe

erubescens

godeyi

kapelusz ochrowy lub brązowy, z wiekiem czerwienieją

jurana

bongardii

haemacta

kapelusz fioletowawy

geophylla

kapelusz na szczycie ±zielononiebieski, zielonoszary

corydalina

kapelusz z dużymi łuseczkami

terrigena

lacera

maritima

relicina

casimiri

lanuginosa

ovatocystis

kapelusz nieco lepki

vatricosa

viscidula

cucullata

kapelusz brązowy; podstawa trzonu lub miąższ czerwienieją

jurana

haemacta

trzon przynajmniej na szczycie fioletowy

geophylla

inocybe-Obscuri

ionipes

podstawa trzonu często ciemnoniebieskozielona lub szarozielona

calamistrata

haemacta

trzon jasnożółty

lutescens

luteipes

młode blaszki żółtkowożółte do cytrynowożółtych

calamistrata

relicina

brzeg kapelusza z wyraźnymi, grubymi resztkami osłony

appendiculata

trzon z wiekiem czernieje

atripes

maculipes

similis

submaculipes

xanthomelas

podstawa trzonu z wyraźną kanciasto obrzeżoną bulwką

cookei

maculata

godeyi

pelargonium

amblyspora

tristis

hirtelloides

ovalispora

acuta

napipes

umbrina

umbratica

inocybe-Marginatae-Rubellae

p.p. Inocybe bresadolae, Inocybe capucina, strzępiak gwiaździstozarodnikowy (Inocybe asterospora), Inocybe concinnula, Inocybe brunneo-rufa, Inocybe grammata, Inocybe pseudohiuica, strzępiak dziwaczny (Inocybe oblectabilis), Inocybe dunensis, Inocybe decipiens, Inocybe fibrosoides, strzępiak perełkowy (Inocybe margaritispora), Inocybe tabacina

wyrasta na drewnie

vatricosa

o owocowym zapachu

jurana

cookei

bongardii

pyriodora

o zapachu pelargonii

geraniodora

pelargonium

hirtelloides

o ziemistym zapachu

cervicolor

scabelliformis

o zapachu przypominającym gorzkie migdały

hirtella

scabella

znaleziska Inocybe na terenie Polski

w rejestrze grzybów chronionych i zagrożonych GREJ

zapisy w GREJ wg stanu na dzień 2017.07.03
ID na żółtym tle to oznaczenie zweryfikowane przez kustorza GREJ, pozostałe oczekują na weryfikację.

DA-80 114867

ID114867 Inocybe sp.; Gdańsk Oliwa ul.Michałowskiego, DA-80; 2008.09.08; Osiedle otoczone Lasami Oliwskimi; W pobliżu działek ogrodniczych pod świerkiem,w pobliżu ogromna topola 5 owocników; leg. Mirosław Wantoch-Rekowski; det. Mirosław Wantoch-Rekowski; eksykat: tak,zostanie wysłany do Kustosza Bazy, tak, notatka: nie
uwagi: fot. 202361 fot. 202362

literatura · references
· Moser, M., 1983 — Die Roehrlinge und Blaetterpilze (Polyporales, Boletales, Agaricales, Russulales) in Kleine Kryptogamenflora, Band IIb/2. p.311 [27]
· Nespiak A., 1990 — Flora Polska. Grzyby (Mycota). Tom XIX. Strzępiak (Inocybe). [30]
· Michael, Hennig, Kreisel, 1981 — Handbuch fur Pilzfreunde 4. Blatterpilze - Dunkelblattler (2 Auf. 1981) [18IV]
· http://digilander.libero.it/inocybe/chiave.htm
obecnie nie jesteś zalogowany(a) — oglądasz okrojoną, przeglądową wersję atlasu — zaloguj się (pola w prawym górnym rogu każdej strony)
lub załóż konto dostępu o ile go jeszcze nie posiadasz

Copyright © 1997-2017 by Marek Snowarski – formularz kontaktowy/contact form
przeglądowa (zwykła) wersja atlasu 17.07.03 · ta strona była ostatnio zmieniana/last modified 22.03.2017 · powstała/was created 14.10.1998

Zalinkuj tę stronę kodem (przykładowy tekst linku dostosuj do swoich potrzeb):
<a href="http://www.grzyby.pl.pl/gatunki/Inocybe.htm"> Inocybe (strzępiak) - Atlas grzybów Polski grzyby.pl</a>