Tricholoma vaccinum (Schaeff.: Fr.) P. Kumm.

Kapelusz czerwonobrązowy, rdzawobrązowy; powierzchnia sucha, gęsto pokryta wełnistymi, odstającymi łuskami, te często są ułożone w koncentryczne kręgi; średnica kapelusza (30)40-70(100) mm, początkowo wypukły, dzwonkowaty, z wiekiem rozpostarty do płaskiego, z szerokim garbkiem w centrum; brzeg jest długo podwinięty, z wełnistymi resztkami osłony.

Blaszki młode szarobiaławe, dojrzałe brudne-czerwonobrązowe, plamiste; przy trzonie zatokowato wycięte, szerokie, średnio gęste.

Trzon w górnej części białawy, ku dołowi brązowoczerwonawy, rdzawoczerwonawy; powierzchnia delikatnie włókienkowata, z delikatną ciemniejszą zanikającą strefą pierścieniową; równogruby, szybko, u młodych owocników z kanałem, 60-100 × 10-15(18) mm.

Miąższ białawy, na powierzchni cięcia (lub z wiekiem) przebarwia się brązowoczerwonawo; zapach słaby, nieprzyjemny, ziemisty; smak gorzkawy.

Barwa wysypu zarodników biała.

Zarodniki niemal kuliste, gładkie, bezbarwne, 4-5.5 × 4-4.5 µm.

Niezbyt rzadka. Owocniki wyrastają od lata do jesieni, często masowo, w dużych grupach, w wilgotnych lasach iglastych, głównie pod świerkami, częściej na obrzeżach lasów, unika gleb kwaśnych.

Niejadalna z uwagi na gorzki smak.

Gatunek charakterystyczny z uwagi na obficie wełnistą powierzchnię kapelusza i obecność włóknistej osłony częściowej - jest ona delikatna i najlepiej może być zauważona u najmłodszych egzemplarzy, które dopiero otwierają kapelusz.